8/14/13







Wat komt een slechte nacht weer desastreus hard aan na wel een nacht doorslapen. Vannacht was het weer een paar keer raak. 'Mama, ik lig niet lekker', borst. 'Mama, ik hoorde een gek geluidje', borst. 'Mama, speen verloren', borst. 'Mama, ik heb dorst', borst. En ga zo maar door.
Overdag is ze ook een beetje van het padje. Amper slapen, niet al te gezellig zijn... Niet zelf spelen, maar samen met mama is toch ook niet echt wat ze in gedachten heeft.
Pff... en ik dacht nog wel 'verstand' te hebben van kinderen en opvoeden. Maar hoe anders is het als je de taak krijgt je eigen kind groot te brengen. Heel stom, want ik heb hier jaren voor gestudeerd en daarna jarenlang ervaring in opgedaan. Maar ik snap mijn eigen dochter vaker niet dan wel, ik puzzel me rot met haar schema. Onder het mom van 'je kunt ze toch niet verwennen', overspoel ik haar met knuffels, kusjes en troostborstjes. Maar vooral bij dat laatste heb ik 's nachts steeds meer mijn twijfels.
Dat ze overdag minder slaapt, soit. De wereld is ook te leuk om te 'verslapen'. Maar ik denk toch vrijwel zeker te weten dat er enige vorm van gewenning is opgetreden in de nachtelijke uurtjes.
Eindeloze smeekbedes bij mede-moeders en borstvoedingsfanaten over wie mij de gouden tip kan leveren over het verminderen, al dan niet stoppen, van de nachtvoedingen, draaien uit op niets. Of nou ja... niet op het antwoord waar ik naar zoek. Wel voel ik me na al hun antwoorden een ietwat slechte moeder... 'Waarom geen nachtvoedingen meer?','Ze is nog zo jong...', 'Je borsten zijn meer dan alleen maar een voedselbron'. Etc.
En dan leg ik me er weer een week bij neer. Het is nu eenmaal zo. Nachtvoedingen blijken normaal. Ze is nog jong. En ze zoekt er blijkbaar ook troost bij. I get it. Maar dat maakt die wallen die inmiddels mijn tenen aantikken niet minder, mijn humeur niet beter en mijn optimisme is ook tanende. Ik probeer wanhopig dagelijks mijn 'blessings' te tellen, maar ze worden overschaduwt door slaaptekort.
Ik ben echt niet iemand die verschrikkelijk veel slaap nodig heeft. Daarnaast ben ik een echt ochtendmens. Maar het tij lijkt te keren. Ik ben geen ochtendmens meer en ik heb slaap nodig. En vlug ook.

Het moederschap gaat niet over rozen. Ik sta dan ook altijd met een mond vol tanden als andere moeders mij, high-heeled en fris en fruitig, haren glad en glanzend, vertellen dat ze weer van een lange nacht en quality time met partner, vriendinnen of een boek hebben kunnen genieten. Seriously?!
Misschien ben ik het type moeder dat het kind te aller tijden voor laat gaan en zichzelf permanent op de tweede plek zet. Ik dacht dat dat iets goeds was. Ik doe het ook graag eigenlijk. Haar geluk gaat voor.
Dus 'suck it up' Liesje... Je dochter is klein, jong en heeft je nodig. Soms voor knuffels, soms voor stoeipartijen. Soms 's nachts voor een slokje troost. Neem jij je bakkie troost maar bij het ochtendgloren. Dan komt alles uiteindelijk wel op zijn pootjes terecht.


En hoewel bovenstaand stukje met een knipoog geschreven is, is het wel ook de waarheid. Gelukkig kunnen kinderen iets magisch. Als met een toverspreuk op je hart gericht, kunnen ze alles met een seconde doen verdwijnen. Iedere zorg, traan, boosheid, wanhoop, irritatie... Poef! Weg. Thirza hoeft er maar een miniscuul giebeltje uit te giebelen. Intense blijdschap. Als ik haar door de babyfoon haar bed hoor afbreken. Een lach op mijn gezicht. Als ze luid smakkend mijn zelf-bedachte babyprutjes met smaak naar binnen schuift ( met wortel-prei-witlof-gel in haar kuif ). Vlinders in mijn buik. Als ze mijn gezicht met beide ( klevende ) handjes vastpakt om me een natte kwijlkus te geven. Dankbaarheid. Niets meer dan dankbaarheid.






No comments:

Post a Comment