9/16/13



 Het weekend was tot de nok toe gevuld met gezelligheid en feestjes. Ik was een beetje bang voor de drukte die ging komen omdat mijn wederhelft op 'zakenreis' was naar Hannover en ik het dus allemaal 'alleen' moest doen. Er is een grote technische beurs waar hij voor zijn bedrijf de stand heeft ontworpen en hij de opbouw voor moest co√∂rdineren. Weken van stress door heftige deadlines gingen hier aan vooraf. Dus eigenlijk was bij ons allen de koek op, maar soit. Nog even doorbikkelen dan.

Vrijdag had ik een fotoshoot van vier lieve kindjes uit een gezin. Verrassend hoe we in amper tien minuten een geweldige serie hebben kunnen schieten. De kids waren, als vanzelfsprekend, door het dolle heen. Hun mama had namelijk voor de shoot een hoop ballonnen en bellenblazen geregeld. In de hoop dat ze braaf voor de witte wand wilden blijven zitten, maar dit werkte volledig averechts. En dat is eigenlijk maar goed ook, want de foto's zijn nu helemaal 'eigen' nu de karaktertjes zo de vrije loop kregen. Het vereiste wat ren, duik en vliegwerk van mijn kant, maar het is gelukt!
Onderwijl paste mijn zusje op Thirza. En ze bleef het hele weekend logeren!

Zaterdags kwam mijn beste maatje over om mijn verjaardag - niet - te vieren. Je leest het al... Ik ontkom er gewoon niet aan. Hartstikke gezellig, ware het niet dat Titi's acht maanden sprong zich op vreselijke wijze en met luid gekrijs openbaarde. Waar ze voor haar slaapje nog met armpjes uitgestrekt mijn vriendin verwelkomde, brulde ze het uit bij alle lieve blikken die ze naar haar wierp. Tevergeefs dus.

Dit moet je als lezer weten over mijn wolk van een dochter. Ze is het meest lieve, vrolijke en ondeugende boefje ooit. Ze kan zichzelf prima vermaken, is continue op ontdekkingstocht. Ze huilt nagenoeg nooit. Maar met die mentale sprongetjes ( bekend bij praktisch iedere ouder van jonge kinderen ) is het bal hier. Het huis te klein, speelgoed stom, eten helemaal niet zo lekker als de dag ervoor en alle 'vreemde' mensen moeten het niet wagen om ook maar een seconde haar kant uit te kijken. Ik herken mijn kind dan echt even niet meer.
Het is niet van eeuwige duur, maar wel doorbijten, want het ouderschap is dan echt even niet rooskleurig, maar overleven geblazen.
Gelukkig had ze zaterdagnacht en overdag top geslapen en raakte de sprongetjes-ellende een beetje op de achtergrond.
Zo kon ik zondag ook een kinderfeestje in de straat aandoen ( zaterdag was er ook al een, maar dit was een 'missie onmogelijk' in haar toestand ) en even kennis maken met de buren en hun kindjes.
Een doldwaas feest met overal spelende kinderen en papa's, mama's en vrienden die met een glaasje van het een of ander een overheerlijke gazpacho naar binnen lepelden. Ik kreeg waar ik voor kwam... Titi spelen met de kindjes en ik een beetje bekend raken met de mensen in de straat. Bingo.

Ook kwamen mijn ouders en oom langs, uiteraard, voor mijn verjaardag. We deelden overheerlijke brownies van Sector 3 in Utrecht en leutten wat met thee. Rondje door het nieuwe huis en het openmaken van cadeautjes maakte het tot een gemoedelijke middag.
Het eerste kwartier liet Thirza haar sprongetje weer duidelijk zien... Flink huilen bij mijn ouders. Daar baal ik nou zo van. Ze vinden haar zo ontzettend lief en zij maar huilen. Dat maakt me soms wel een beetje onzeker. Vinden ze haar wel net zo lief als ik? Prikken ze erdoorheen? Kunnen ze haar blanke, lieve, zachtaardige pit zien als ze haar stekelige ruwe bolster opwerpt?
Maar zoals je op de foto's ziet, ziet alles er na 15 minuten de kat uit de boom kijken heel anders uit. Ze lagen te rollenbollen met elkaar alsof het hun lieve lust is. Thirza kirrend van blijdschap en enthousiasme.

's Avonds kwam papa thuis. Thirza ontwaakte nog even voor een knuffelpartij in het grote bed voor we allemaal moe, maar zeer voldaan onze oogjes toededen.


No comments:

Post a Comment