10/5/13




Gisteren was ik even in de keuken aan het rommelen, dochter aan het spelen in de box in de huiskamer. We wonen split-level, maar hebben overal doorkijkjes, dus ik heb vrijwel altijd zicht op haar en haar boevenstreken. In de box kan ze uiteraard geen kant op, dus ze kon zich bijna onmogelijk in de penarie helpen. Dus ik rommelde door, keek iets minder vaak als gebruikelijk... Op een gegeven moment vond ik het wel erg stil, daar haar spel doorgaans gepaard gaat met luid gekwebbel en vrolijke kreetjes.

Ik keek om het hoekje van het keukenblok en zag daar mijn dochter rechtop in de box staan. Ze hield zich vast aan de boxrand en stond stoer en brutaal haar mama te begluren. Muisstil. De stiekemerd.
Ik moest vreselijk lachen om haar trotse snoet. En ik was minstens zo trots. Is het dametje gewoon even zelf gaan staan. Uiteraard was het hek hierna van de dam. De rest van de middag is ze bezig geweest met klauteren, optrekken en stappen. En verdomd handig,  dat grietje! Dat doet ze nu iedere keer, onaangekondigd 'ineens' iets nieuws kunnen. Het is niet dat ze even oefent of knettergefrustreerd is omdat iets niet lukt. Het lijkt wel of ze haar momentje afwacht, alles en iedereen goed bestudeerd en dan weloverwogen aan haar poging tot iets nieuws begint. Van niks naar perfectie in een paar uur tijd.

We zijn echt reuzetrots, maar realiseerden ons gelijk dat het huis nu echt een uitdagende hindernisbaan voor haar is, vol met klepjes, gaatjes, kiertjes, kastjes, deurtjes en wat al niet meer om te openen of je priegelige vingertjes in te steken. Thee moet nu echt hoog en bestek midden op tafel ( ze gaat namelijk ook in de tripp trapp staan - aap ). Planten en poezen zijn hun leven niet zeker, de spullen onderin de boekenkast evenmin. Thirza is in aantocht, you better beware.

1 comment:

  1. Liesje & Thirza gefeliciteerd! Beatrice bunny is on her way!!

    ReplyDelete