10/7/13





We hebben de storm aan baby-pijntjes en ongemakken weer doorstaan. Ik schreef een paar dagen geleden al dat de sprong genomen was en ze nu druk doende is met klauteren, vallen, opstaan en weer opnieuw klauteren. Onze kleine acrobaat.
Gisteren mocht ik ook even in haar mondje voelen. Ik moest even checken hoe we er, tandsgewijs, voor staan. Ik voelde op de plek waar dadelijk haar voortandjes door moeten komen echt een joekel van een harde bult. Oftewel het tandje onder het tandvlees. Ik geef het maximaal 2 weken en dan zal ook deze bruut doorkomen. Boventandje twee volgt vast ook snel, want ook die doet geen moeite zich in het kaakje te verstoppen. Hier zijn die schuif-pijnen het naarst. Het daadwerkelijk doorbreken is een peulenschil. Ze klaart dan ook zichtbaar op, overduidelijk in haar nopjes met haar nieuwe gereedschap.
Ze eet af en toe een partje appel uit het knuistje. Met voortanden wordt dat nog makkelijker afhappen. Fijn!

En om even over ons weekend te schrijven, zie foto's, we hadden best een goed exemplaar. Onze dochter is dol op bellen-kijken, maar haar enthousiasme valt volledig in het niet bij het enthousiasme dat papa heeft om ze te blazen. Bloedje fanatiek, alleen de grootste tellen mee. Hele avonden kan hij er zoet mee zijn. Dat hij nog niet is flauwgevallen is een wonder. Thirza en de poezen vinden het prachtig, dus ik laat hem maar zijn ding doen. Ik denk wel dat ik binnenkort een 'stash' bellenblazen aan moet gaan leggen, want we vallen in een diep gat als het flesje leeg is.

En dan: sinds we aan het water wonen hebben we de meest bizarre, onheilspellende dreig-luchten, prachtige wolkenpartijen, avondrood in 50 tinten en heldere hemels waar je 'u' tegen zegt.
Als het hier lekker weer is, dan heb je ook echt lekker weer ( je kunt het hele jaar buiten zitten, bbq-en of met de tuinhaard aan ). Dan is het 's nachts ook pikdonker en kun je een voor een de sterren tellen. Daar lijnrecht tegenover is dat als het stormt, het ook echt stormt hier.
Laatst zat ik 's nachts met een door de onweer wakker geschrokken baby in mijn armen en hoorde ik de wind over het meer aanzwellen. Een tornado is er niks bij. We moeten even wennen aan het natuurgeweld, maar het is ook vreselijk knus. Dit was van de week, een dikke regen-donder-wolk die, gelukkig, voorbij trok.

Dan als laatste dit vrolijke kameraadje. Als Thirza krokodillentranen huilt omdat ze zich een beetje sip en ellendig voelt ( in haar sprongetjes-week ), dan kunnen we terugvallen op dit guitige trommel-beertje wat oma meebracht op een van haar struin-tochten. Een heuse 'collectable', vintage, van blik met hysterisch rappe armpjes die als de regen op het raam op zijn trommeltje tikken. Het meisje is gefascineerd en vergeet alles om haar heen. Zelf is ze ook niet vies van een stevige drumsolo op de keukentafel, dus ze heeft in hem een medestander gevonden.

Deze week een drukke week voor de boeg. Wel met leuke dingen ook, maar lekker kachelkatten zal er niet veel bij zijn. Vandaag wel even rustig. Sinds Thirza gestopt is met de borst drinken, zijn we overgestapt op Nestle Groeie Start. Ik vind het zonde om die ronde blikken weg te gooien als ze zo perfect kunnen dienen als bewaartrommel. Dus ik ga straks even op de fiets richting de bouwmarkt, want daar spotte ik vorige keer deco-tape in Neon-roze en luipaardprint. Jubel-jubel!

No comments:

Post a Comment