2/9/14

Wat een week… Het zat tjokvol met gezelligheid en leuke dingen, maar helaas ook met wat vervelende momenten. En die vervelende momenten wogen akelig zwaar. Normaal halen we onze schouders op en gaan met goede moed weer verder, maar soms gaat alles van kwaad tot erger.
Gelukkig zijn negenenveertig weken van het jaar prima te noemen. Die twee naarlingen zullen er voor de balans wel in moeten ofzo.

Maar goed, ik vind dat ik met de billen bloot moet. Het is immers ook gewoon een ervaring om te delen met alle mama's en papa's die hier en passant belanden. Het ouderschap is niet enkel rozengeur en maneschijn en van tijd tot tijd laat je als ouder grove steken vallen. Zo bleek dat ook voor mij te gelden afgelopen week. Ik durfde eerder te beweren dat ik alles in de smiezen heb, mijn kind nooit onder mijn toezicht ergens vanaf zou kukelen en narigheid zou uitvreten, maar ik ben flink op mijn plek gezet. Ik blijk vast hardleers, want het gebeurde me niet één keer, maar drie keer! Ai… Ik heb het er moeilijk mee, want ik waande me toch een voorzichtige, alles-overzienende wondermama. Niks is minder waar.

Begin van de week badderde ik dochter in het grote bad. Ze is dol op water en kan eindeloos in het bad of onder de douche 'weken'. Net zo lang tot haar handpalmen en voetzolen rimpelig zijn. Tegenwoordig baddert ze 'vrij', dat wil zeggen, niet meer in de badring. Ik laat een pietepeuterig beetje water in de kuip lopen en zet haar dan, vergezeld door allerhande badeenden, middenin het warme water. Ik zit er bovenop en verlies haar geen moment uit het oog. Toch blijkt dat geen garantie dat je kind niet achterover kukelt en koppie onder gaat. Nu is dochter wel een vreselijke rauwdouwer, maar heeft ook een stevige zit en balans. Maar terwijl ik haar vasthoud, glipt ze toch achterover. Ik had haar zo weer rechtop, maar ze kwam toch met een neusgat onder water.
Ze had er niks van, maar je schrikt je levenloos. En dit was slechts het begin.

Op woensdag gingen we vingerverven. Ik had het van voor tot achter uitgedacht. Ik kocht een plastic, afneembaar tafelkleed, potjes vingerverf, een kliederschort en had op alle uiteinden van de tafel een pak billendoekjes paraat. Als een Picasso ging ze ijverig aan de slag. We maakten beterschaps-kaartjes voor de oma's. Ze wist er helemaal raad mee. Dat verbaasde me zelfs nog. En net toen we de spulletjes op gingen ruimen, viste ze een mega-klodder zwarte (!) verf uit het potje. Nog niet uitgeverfd dacht ik naïef. Maar dat handje ging vliegensvlug richting mond! Ik stond er in eerste instantie schaapachtig om te lachen, tot ik me realiseerde dat ik niet wist wat de fabrikanten in dit geleiachtige goedje hadden gestopt. De verpakking verschafte weinig duidelijkheid. Ik heb haar mondje helemaal leeggeschraapt en haar water te drinken gegeven. Wederom had ze er niks van. Niet eens een smerige, dunne poepbroek. Maar toch, je schrikt je levenloos. En dan waren we er nog niet…

Gisteren verliep even heel anders dan gepland. We hadden een relax-dagje voor de boeg, maar Frank moest in de middag stel op sprong acte de présence geven bij zijn moeder. Gezien de situatie helemaal niet raar en hij/we doet/doen het graag, maar toch… Als je je dag anders voor ogen had is dat ietwat teleurstellend. Anderzijds zorgde het wel dat ik alsnog in de kleren ging en met Titus een lange uitwaai-wandeling ging maken. Moe, maar voldaan kwam we terug.
We zaten net op de bank met een koekje tot papa in de deuropening stond. Gezellig, hij is weer thuis!
En in die milliseconde dat ik papa verwelkom ( zwaaiend! ), stuift ons poppendopje richting de andere kant van de bank. Iets wat ze wel vaker doet, kleine druktemaker. Maar ditmaal deed ze dat iets minder tactisch en schoof zo achterstevoren van de bank af. Ze viel zo op haar bolletje.
'Gelukkig' zette ze het gelijk op een brullen. Ik liet haar zelf opstaan en troostte haar ( terwijl ik zelf ook in tranen uitbarstte ). We koelden haar koppie en gaven haar wat te drinken. Na een minuut of tien had ze weer volop praatjes en begon haar gestunt van voor af aan. In mijn ogen een teken dat het allemaal wel meeviel.
Vannacht spuugde ze wel haar maaginhoud uit en bleek ze koortsig. Maar of dat nu door het handjevol frietjes kwam, door iets wat ze al onder de leden had of door haar val… Geen idee. Vanochtend was ze weer fris en fruitig. Ze is wat pips, maar eet, drinkt en slaapt prima.

Maar ik voel me knap lullig, dat mag duidelijk wezen. Ik, die alles voorzag, haar blind uit de lucht kon grijpen na de zoveelste acrobaten-capriool etc., heb haar gewoon in één week tijd bijna verzopen, vergiftigd en op de grond laten vallen. Slechte mama!
Nu zitten we in een vrij heftige periode in de 'privé-sfeer' en zorgt dat ervoor dat we vaak moe en dus minder alert zijn, maar toch… Ik baal als een stekker.
Laten we hopen dat we nu in een week tijd alles hebben gehad en we er een lesje van hebben geleerd.

Op naar een betere week! En iets aangenamer weer zou ook wel fijn zijn… Ons huis drijft bijna weg!

2 comments:

  1. Noooo!! Geen slechte mama! Met deze leeftijd kom je ogen en handen tekort. Begrijpelijk dat je je rot voelt.. maar dit gebeurt nu eenmaal met een stuntpilootje in huis. Ze zal je er niet minder lief door vinden! Hihi.

    ReplyDelete
  2. Nee, geen slechte mama! Je kunt je kleintje nu eenmaal niet voor alles behoeden, ook al willen we dat zo graag! Olivia is ook pas 3x hard gevallen, en daar ben ik stiekem best trots op. Maar aan de andere kant piept ze soms om niks "ik kan niet op mijn stoeltje komen", dus wie weet werk ik dat dan juist weer in de hand haha.

    ReplyDelete