2/28/14



Zoals uit eerdere posts wel duidelijk werd, is ons meisje even de kluts kwijt. En wij minstens zo. Ik heb al geruime tijd contact met moeders met kindjes in dezelfde leeftijd en ik zie vergelijkbare situaties met hun kroost. Allemaal gefrustreerde dreumes-mensjes, Jantje-lacht-Jantje-huilt, schemaloos. En dat laatste probeer ik nu maar een beetje te omarmen ( zeker gezien het vrij normaal blijkt rond de dertien/veertien maanden ). Ik ben doorgaans erg van de structuur en regelmaat, maar ze lijkt op het moment beter te gedijen op ritmeloos 'aanmodderen'. Slapen wanneer moe en eten wanneer trek. Het komt dus geregeld voor dat ze tot de lunch om niks meer taalt en teert op een schijfje appel. De ene keer knikkebolt ze een uur na het wakker worden al, de andere keer trekt ze het makkelijk tot na de boterham met pindakaas.
Ik volg haar hierin. Deins mee op de golven. Ze is daar het meest vrolijk onder. Ze speelt meer en langer tevreden in haar up, jengelt vele malen minder en is soms zelfs in voor een gebbetje.
De nachten gaan prima zolang we haar dus zelf laten beslissen over de invulling van haar dag.
Het liefst zie ik haar 's avonds toch wel voor achten boven, maar dan is het maar de vraag of ze de nacht doortrekt en niet halverwege gaat spoken of tussen zes en half zeven klaarwakker is ( waardoor we dus helemaal een gek schema krijgen ).
Gisteravond ging het lichtje om half negen uit… Vrij laat, maar soit. Ze was gezellig tot en met en sliep daarna zonder problemen in. Ik heb haar de hele nacht niet gehoord. In tegenstelling tot haar papa die weer een intens snurk-concert gaf.
Om kwart over zeven hoorde ik het getik van haar speen tegen de spijlen. 'Joehoe, wakker worden!'.

Een gezellig meisje, dat op enkel dat schijfje appel en een lepel yoghurt haar ochtend doorbrengt, tot ze om half tien weer aangeeft moe te zijn.
De buren zijn aan het klussen, maar ze slaapt er keurig doorheen. Als je echt moe bent gaat dat gewoon.

Ze is wel nog heel eenkennig. Zelfs papa heeft af en toe het nakijken ( stom! ). En als we met oma skypen, dan hangt ze als een bibberend koalabeertje over mijn schouder. De ziel…
Volgende week gaat ze dus voor het eerst wennen bij de gastouder. Ik hou mijn hart vast. Wel zijn alle voorbereidingen zo goed als gedaan. Haar schriftje ligt klaar, ik heb een lettertang besteld om al haar spullen stoer te labelen met neon-roze tape en een wijs kinderrugzakje met geometrische print gekocht. Daar kunnen haar Gerda en tutpopjes dan in mee. En eventueel haar eigen slaapzak, die slaapt immers het fijnst.

No comments:

Post a Comment