3/3/14




Ik vind het vreselijk stom dat ik er zo openlijk over klaag, maar ik heb blijkbaar een sterke drang om mijn hart te luchten, dus ik doet het toch maar.
Een paar weken geleden vond ik de leeftijd van onze oogappel de allerleukste. Een leukere ontwikkelingsfase bestond er in mijn ogen niet. Ik genoot iedere seconde met volle teugen van ons ondeugende, avontuurlijke vrouwtje.
Hoe anders kan het een zucht later zijn. Dit moet echt de sprong der sprongen zijn, zo heftig heb ik ze nog niet eerder meegemaakt. En zo lang ook vooral…
Iedere keer als ik denk dat we het dieptepunt bereikt hebben, blijkt dit nog maar het topje van de ijsberg te zijn. Het is echt een snoes hoor, maar ze heeft op het moment zoveel uitersten in haar gedrag en emoties dat ik het spoor volledig bijster ben.
Ik ben dol op haar en realiseer me dat ik ook van deze fase moet genieten. Althans, ik voel dat dat moet. Het is nogal een taboe om je negatief uit te laten over je onschuldige kroost. Ik voel me dan ook best een beetje schuldig dat ik toegeef dat ik dit echt een onhebbelijke fase vind. Ik zie de lol er absoluut niet van in. Dikke bah.
En dan nog het dilemma hoe hiermee om te gaan. Ik wil graag consequent zijn, haar leren wat wel en wat niet mag, zonder daarbij de strenge, flauwe moeke te zijn. Ik wil rustig omgaan met driftbuien en stampvoeterij, maar merk dat ik dat alles liever uit de weg ga. Een wederkerend dingetje in mijn leven,  confrontaties uit de weg gaan. Dat mijn eenjarige dochter mij even met de neus op de feiten drukt is een eye-opener van heb ik jou daar.

Gezien het aantal uren slaap wat ik vannacht heb gekregen, koos ik vanochtend voor de weg van de minste weerstand ( lees: voor de laatste keer de confrontatie uit de weggaan! ). Ik installeerde dochter voor de Ipad en zocht de langste afspeellijst met Nijntje-filmpjes op youtube. Wat fijn dat andere ouders ( vermoedelijk in hetzelfde schuitje ) al een verzameling paraat hebben.
Met een boterham en een kop thee in de knuist begon ik mijn ochtend. Ik had grootse plannen voor vandaag, maar het weer gooit roet in het eten. Gisteravond struinde ik het internet af op zoek naar de mooiste wandeltocht in de provincie. Mijn oog viel op de verschillende wandelingen in en om het Panbos bij de Bilt. Ik had er helemaal zin in. Lekker ploegen door het heide-zand, op zoek naar blije lente-dingen. Toen ik vanochtend mijn beddengoed even wilde laten luchten bleek het grauw en miezerig te zijn.
En slepen met een dreumes-puber door de motregen en modder leek mij niet zo'n best vooruitzicht.
Dus blijven we zoals het er nu uitziet binnen. Voor de Ipad. Ik had altijd een hekel aan kinderen die voor de tv werden geschoven wanneer pa en moe even 'geen zin' in ze hadden. Maar het zou zomaar de manier kunnen zijn om dit alles te boven te komen. Een overlevings-strategie die ik nu enkel kan bejubelen.

On a brighter note: Ik zag dat het woensdag wel lekker weer wordt, dus dan ga ik alsnog de paden op en de lanen in. En ik was zomaar vergeten dat Thirza's eerste wen-ochtend bij de gastouder aankomende donderdag al is. Ik heb het er moeilijker mee dan ik dacht… Ik mis haar nu al. Anderzijds heb ik dan vier hele uren solo om eens even helemaal NIKS te doen.

Zo… en nu kin omhoog, borst vooruit en Carpe Diem. We maken er desondanks wat moois van!
Tips om de veertien maanden sprong te overleven zijn altijd welkom… 

7 comments:

  1. Helaas geen tips! Not been there yet... Maar wel heel veel dikke knuffels voor jou! Hang in there meis!

    ReplyDelete
  2. Ben je niet de enige hoor. Hier ligt de tablet naast mijn bed, als ik dan van mening ben dat zij te vroeg al van mening is fat ze op wil staan mag ze tussen ons in spelletjes spelen. Vooral een app met klikbare diertjes (kan even niet op de naam komen) en de duplo app vindt ze super.

    ReplyDelete
  3. Herkenbaar .. Het loopt hier nog steeds regelmatig in het honderd met een soort van sprong die meteen overloopt in peuterpubertijd geloof ik. Ik herken mijn eigen kind bij vlagen niet, zo kut. Maar ja, het is een fase het is een fase het is een fase ... Zullen we ze snel eens samen laten stampvoeten?

    ReplyDelete
    Replies
    1. Lijkt me 'gezellig' om ze een keer samen te laten stampvoeten… :)

      Delete
    2. Stuur me even een appje als je weer een foon hebt ;) Dan plannen we iets!

      Delete
  4. Pfoeh, hier ook al! Je bent inderdaad echt niet de enige. Man, het is hier drama de afgelopen dagen. Hopelijk zijn ze dit 'sprongentje' weer snel voorbij! Succes.

    ReplyDelete
  5. Hier lijken we nu uit de 8,5 maanden sprong te komen *afkloppenafkloppenafkloppen*.. Deze vond ik tot nu toe de heftigste maar als ik anderen moet geloven, staat ons nog veel meer ellendigs te wachten, haha! Geen tips hier, jij bent ervarener dan ik ;-) Sterkte, en bedenk: het is een faaaaaaase..

    ReplyDelete