3/6/14








Vanochtend bracht ik ons poppenkind voor het eerst weg sinds haar geboorte. Ze gaat een paar uurtjes wennen bij de gastouder. Een bijzondere en spannende dag. Eerder had ik haar nooit weg kunnen brengen en zelfs nu had ik het er best even moeilijk mee. Ik was nooit zo'n zoetsappig, sentimenteel geval, maar de komst van Thirza heeft mij op alle vlakken veranderd.
Maar ondanks het moeten wegslikken van tranen, voelt het goed. We kwamen aan, ze bekeek de boel eens goed en besloot toen dat dit wel een prettige stek is om te vertoeven. Ze pakte wat speelgoed uit de kast en dronk een sapje. Dat zit dus wel snor.
Bij weggaan een kus op haar zachte bol. Geen tranen, geen pruillippen… Fijn spelen met Birit. 'Dag mama, tot straks!'.
Ik ben razend benieuwd hoe ze het gehad heeft vandaag. Volgende week donderdag nog een keertje wennen en dan twintig maart voor het echt. Dan begin ik ook weer met werken.
Het is goed zo. Birit is een spontane, ambitieuze en enthousiaste gastouder. Ze werkt met thema's en maakt allemaal leuke uitstapjes. Helemaal mijn straatje. Letterlijk…. want ze woont verderop in de straat. Dus als er iets is kan ik er als de gesmeerde bliksem heen.

De foto's zijn van gisteren toen het zulk absurd mooi weer was. Ik ging met vriendin Iris en dochter Lizzy naar de bosspeeltuin in het Maximapark. We dronken er koffie en thee en de meisjes aten elkaars broodtrommeltjes leeg.
Daarna ploegen door het zand en klauteren op de houten toestellen. Op de fiets terug kon ze amper haar ogen open houden. Fijn zo'n actieve en gezellige ochtend.

Vanmiddag onze Titus weer ophalen. Het is stil in huis. Op een fijne manier wel. Ik heb net de toko van onder tot boven gesopt en heb me achter de Mac genesteld met een vers geperst sinaasappel-wortel-sapje. Ik geniet hoor, maar ik kijk er nu alweer vreselijk naar uit haar straks in de armen te kunnen sluiten en tot moes te knuffelen.


No comments:

Post a Comment