4/10/14

 





De vijfde ziekte houdt nog steeds huis in Titus' kleine lijf. Twee nachten terug troffen we haar per toeval apathisch en met hoge koorts in bed aan. Hoewel we wisten wat we moesten doen, blijft zoiets naar om mee te maken.
De koorts zakte gelukkig vrij rap met de oma-weet-raad-tips die ik ooit eens op internet las. De volgende ochtend was haar temperatuur gezakt tot een onschuldige verhoging. Ze blijft echter hangerig en futloos en de koorts steekt zo nu en dan de kop op.

Vandaag werk ik dan ook een dagje thuis. Het grote voordeel van een gastouder is dat je je kindje bij milde ziekteverschijnselen gewoon mag brengen. Altijd fijn, maar toen ik in de kinderopvang werkte vond ik het altijd onbegrijpelijk dat ouders doodzieke kinderen brachten. Soms zelfs de malaise verdoezelend met een stevige dosis pijnstilling. Een kind zal zich uiteindelijk thuis niet minder ziek voelen, maar het heeft zijn papa of mama hard nodig om er weer bovenop te komen.
Thirza zit dan ook aan me vast geplakt. Zo nu en dan, als de paracetamol werkt, waagt ze een wandelingetje of speelt ze wat. Dan kan ik in die split second mooi een dubbele espresso uit de percolator persen. Of haar onder toeziend oog van papa achterlaten zodat ik even een rondje kan hardlopen.

De nachten nemen we voor lief. Nu ik het geaccepteerd heb dat het gewoon hommeles is iedere nacht, lijkt het allang niet meer zo zwaar. Overdag trek ik het redelijk als ik maar zo nu en dan dat kopje espresso ad fundum kan trekken.
We hebben wel ontdekt dat het kleine ding rustiger slaapt met de slaapkamerdeur open. Wellicht dat dat soelaas biedt als ze straks weer gezond is.

Hoewel die draak van een kinderziekte geen pretje is, bevalt dit slow living me wel. We sjokken voort en nemen de tijd. We leven echt in het nu en trekken ons niks aan van de haastige buitenwereld. Ook eens fijn, voor de verandering.


No comments:

Post a Comment