7/13/14

 



Bijna achttien maanden... Dit is niet haar beste maand geweest. Het groter groeien ging gepaard met heel wat stampvoeterij, geschreeuw en onrustige nachten. Eigenlijk is dat nog steeds orde van de dag, maar inmiddels lijkt het inperken van haar wereldje en het consequent afbakenen van grenzen zijn vruchten af te werpen. Ze is vrolijker, speelt langer zelfstandig en weet steeds beter wat wel en wat niet mag. 
De nachten onderbroken slaap zijn hels. Ik heb een heel kort lontje en ben weinig geduldig, terwijl dat nu juist een van mijn sterkste kanten was. Ik duim met alles wat ik in me heb dat we snel in rustiger vaarwater terecht komen. 

En hoewel de dagen eindeloos lijken en de nachten veel te kort en onstuimig zijn, mis ik haar al na een uurtje slaap en kan ik niet wachten haar weer te kunnen kussen en knuffelen. 

Het is toch wat, dat ouderschap. 

2 comments:

  1. Mooie foto's! Maar, ai dat klinkt niet fijn. Succes en hopelijk snel weer wat rustigere tijden.

    Liefs,
    Rosalie

    ReplyDelete