9/16/14





Mijn absurd lange afwezigheid zegt wel iets over de intense weken die we achter de rug hebben. Intens omdat er veel dingen veranderd zijn en we daar allemaal aan moeten wennen. Ik in het bijzonder. 
Ik ben sinds een kleine maand aan het werk. Tweeëndertig uur. Uren die voorbij vliegen werkelijk. Omdat het nieuw, dynamisch en druk is, maar ook omdat de overige uurtjes gevuld zijn met Thirza knuffelen, boodschappen, huishouden en wat fotoshoot-verstekelingen. De dag is om voordat ik er erg in heb. 
En als ik dan 's avonds  op de bank plof, dan is er geen beweging meer in te krijgen. Dan wil ik enkel en alleen niks doen. Of wat zinloos zappen, vooruit. 
Het zal wel wennen.

Het werk zelf is erg leuk. Ja, het is nieuw en daarom best pittig, maar ik merk dat het met de dag meer op zijn plek valt. 
Waar ik het echt moeilijk mee heb - sssst - is dat ik Thirz vele malen minder zie. Ze vermaakt zich uitstekend en past zich vliegensvlug aan aan de nieuwe situatie. Daar ben ik heel blij mee en trots op. Maar poe... Ik mis haar zo. 
Als ik klaar ben met werken weet ik niet hoe snel ik thuis moet komen. Ze rent dan blij naar me toe en slaat haar armpjes om me heen. Goud waard, echt. 

Ik hou het kort, want ja.... Moe hè? 




2 comments:

  1. Dat is echt wennen zeg en inderdaad: best pittig! Succes! Het is ook weer heerlijk om aan de slag te zijn, toch? gr. Hennie

    ReplyDelete
  2. Erg wennen lijkt me idd! Ik vond 32 juist veel te veel en ben blij dat ik nu minder kan werken. Wat doe je nu? Veel fils onderweg? Die vond ik altijd het ergst op de terugweg, dan wilde ik naar Olivia haha!

    ReplyDelete